URBAN Audit II

Zgodnie z zamierzeniami programu pilotażowego, druga edycja zbierania danych statystycznych dla miast w ramach programu Urban Audit, obejmowała już 258 miast - włączając największe - z 27 krajów. Realizację badania Urban Audit II podzielono na dwa etapy i trwały od czerwca 2003 roku dwa lata. Przebiegały one w różnych odstępach czasowych dla krajów UE-15 i dla ówczesnych krajów kandydujących, treść zadań do wykonania była taka sama.

W I etapie najważniejszym zadaniem było wyznaczenie miast natomiast w II etapie należało zdefiniować dla wcześniej wybranych miast trzech poziomów przestrzennych: miasta w granicach administracyjnych, większych stref miejskich będących obszarami oddziaływania aglomeracji miejskich oraz obszarów wewnątrzmiejskich.
Rezultatem programu było stwierdzenie, że miasta europejskie cechują się dużym zróżnicowaniem charakteryzujących ich wskaźników społeczno-gospodarczych.
Wyniki program Urban Audit II wskazują m.in., że:

spośród 258 badanych miast - 18 liczyło powyżej 1 mln mieszkańców. Największym z nich jest Londyn (7,2 mln mieszkańców), następnie Paryż (6,2 mln), Berlin (3,4 mln), Madryt (3,0 mln), Rzym (2,7 mln), Bukareszt (1,9 mln), Budapeszt (1,8 mln), Hamburg (1,7 mln), Warszawa i Wiedeń (po 1,6 miliona) oraz Barcelona (1,5 mln mieszkańców);
wysokie zagęszczenie ludności wykazują generalnie miasta położone na południu kontynentu (m.in. Saloniki, Ateny, Barcelona), gdzie jest ono dwukrotnie wyższe, aniżeli w wielu miastach północnych;
spośród 207 miast o najwyższym poziomie wzrostu demograficznego, dla których dostępne były dane za lata 1996-2001, w czołówce plasują się: niderlandzkie miasto Tilburg (+3,6%), następnie trzy miasta hiszpańskie Palma de Mallorca (+2,7%), Pamplona/Iruńa (+2,3%) i Badajoz (+2,2%). Miastem o najniższym wzroście demograficznym był Maribor w Słowenii (-3,1%), następnie zaś miasta niemieckie - Halle (-3,0%), Frankfurt nad Odrą (-2,8%) oraz Schwerin (-2,7%);
najwyższy wskaźnik feminizacji występuje w miastach leżących na wschodnich granicach UE: Tartu (125 kobiet na 100 mężczyzn) i Tallin w Estonii, a także Ryga i Liepaja na Łotwie oraz Kaunas na Litwie. Spośród 255 miast, dla których dostępne były dane za lata 1999-2003, tylko w niderlandzkim Enschede wystąpiła przewaga mężczyzn nad kobietami (na 100 mężczyzn przypadało 97 kobiet);
największy odsetek ludzi młodych poniżej 15 roku życia zaobserwowano w Cayenne (30,1% mieszkańców) i Saint-Denis (25,5% mieszkańców) we Francji oraz w Derry w W. Brytanii (25,0% mieszkańców), podczas gdy w Bolonii i Trieście ten odsetek wyniósł poniżej 10%. W tych dwóch miastach włoskich mieszkańcy powyżej 75 roku życia stanowią najwyższy odsetek (powyżej 13%). Następne na liście były Florencja i Nicea;
najwyższy, ponad 75% udział ludności w wieku produkcyjnym (15-64 lata) w ogólnej liczbie ludności danego miasta zanotowano w trzech miastach rumuńskich (Piatra Neamt, Alba Julia i Craiova), jednym hiszpańskim (Galway) oraz w dwóch miastach polskich (Żory i Toruń) - średnio dla wszystkich miast biorących udział w badaniu Urban Audit, udział ten kształtował się na poziomie 69%;
najliczniejsze gospodarstwa domowe występowały w miastach Europy południowej w Ponta Delgada, Funchal i Bradze w Portugalii oraz Santiago de Compostela, Las Palmas i Badajoz w Hiszpanii, natomiast najmniej liczne - w Sztokholmie, w czterech miastach niemieckich: Getyndze, Freiburgu, Regensburgu i Berlinie oraz w Kopenhadze;
udział jednoosobowych gospodarstw domowych w liczbie gospodarstw ogółem kształtował się w granicach od 55,9% w Malmö do 12,2% w Bradze. Wysokim udziałem jednoosobowych gospodarstw domowych charakteryzowały się również Getynga (54,9%) i Trewir (52,8%) w Niemczech oraz Göteborg i Kopenhaga (po 53,3%);
posiadane informacje dla 177 miast wskazują, że najgęściej zaludnione są mieszkania miast portugalskich: Ponto Delgada (prawie cztery osoby na mieszkanie), Funchal i Braga (ponad trzy osoby na mieszkanie) oraz hiszpańskich: Murcia, Las Palmas i Badajoz (3 osoby na mieszkanie), natomiast średnio najmniej osób na mieszkanie przypadało w Kopenhadze, Groningen w Niderlandach i pięciu miastach niemieckich: Augsburgu, Regensburgu, Hannowerze, Düsseldorfie i Monachium (prawie dwie osoby na mieszkanie);
powierzchnia mieszkaniowa na 1 osobę była najwyższa w Luksemburgu (49,0 m 2) oraz w Aalborgu (48,7 m 2) i Odense (47,0 m 2) a także w s'Gravenhage (46,0 m 2) i Groningen (45,0 m 2). Zupełnie inną sytuację mieli mieszkańcy siedmiu miast w Bułgarii i czterech w Rumunii, gdzie wskaźnik ten kształtował się w granicach od 13 do 15 m 2 na 1 osobę;
jeśli chodzi o poziom bezrobocia w 2001 roku, najwyższą stopę bezrobocia powyżej 20% zanotowano w 16 miastach spośród 209 przebadanych, w tym w 12 miastach polskich (m.in. w Suwałkach - 25,6%) oraz po jednym w Niemczech, Francji, Słowacji i Rumunii. Wśród 15 miast, gdzie poziom bezrobocia był poniżej 4% było 5 miast w Niderlandach, cztery brytyjskie, dwa szwedzkie oraz po jednym w Niemczech, Hiszpanii, na Cyprze oraz w Luksemburgu;
ten ostatni charakteryzuje się najwyższym wskaźnikiem dostępności do miejsc w kinach (48 miejsc na 1000 mieszkańców) spośród 204 badanych miast. Tuż za nim były: Poitiers (46), Liege (45), Ateny (44) oraz Manchester i Belfast (po 40). Natomiast najniższym wskaźnikiem dostępności do miejsc w kinach charakteryzowały się Wenecja (3) i Reggio di Calabria (4), bułgarskie Ruse (4) oraz Żory, Bydgoszcz, Katowice i Szczecin (5).